Emigracja zarobkowa – koszty utrzymania na emigracji

Wyjeżdżaliśmy, wyjeżdżamy i będziemy wyjeżdżać w poszukiwaniu lepszych zarobków. Emigracja to spora zmiana w życiu i warto dobrze przemyśleć taki krok, chociażby od strony opłacalności wyjazdu i średnich kosztów utrzymania w konkretnych państwach.

Bezrobocie w Polsce spada, pensje rosną, a standard życia się poprawia, ale nawet te pozytywne czynniki nie potrafią zatrzymać fali wyjazdów zarobkowych. Granice naszego kraju opuszczają najczęściej ludzie młodzi i perspektywiczni. Przed wyjazdem powinni jednak spojrzeć na nasze porównanie i jeszcze raz się zastanowić, ponieważ emigracja zarobkowa to nie tylko wyższa pensja w obcej walucie, ale także inne koszty utrzymania i życia codziennego.

Najwyższe zarobki

Pensję trzy a nawet cztery razy wyższą niż w Polsce możemy zarobić w Dani, Szwecji, Irlandii oraz Luksemburgu. Brzmi to obiecująco, jednak nie można zapomnieć, że koszty życia są tam bardzo wysokie. Ceny produktów i usług są na tyle duże, że różnica w zarobkach, które da się odłożyć i zaoszczędzić jest nieduża.

Koszty życia w Europie

Średnie koszty życia, do których się odnosimy łączą wydatki na żywność, czynsz, ubrania, elektronikę usługową czy usługi finansowe. Sumy nie są dostosowane do indywidualnych potrzeb, sytuacji czy okoliczności, odnoszą się do ogólnej i średniej potrzeby.

Według danych Eurostatu, które dotyczą średniej w państwie, życie w Polsce jest o 47% tańsze od średniej UE. Tanio jest także na Liwie, gdzie życie jest tańsze o 37% od średniej UE.

Licznik w drugą stronę bije w Niemczech, gdzie koszty życia są o 4% wyższe od średniej UE. Wielka Brytania i Irlandia przekraczają średnią o 20%, a Norwegia i Szwecja o 40%. Najwyższe koszty utrzymania ją w Szwajcarii, gdzie wynosi to 60% więcej od średniej UE.

Mapa Europy obrazująca koszty utrzymania w odniesieniu do średniej Unii Europejskiej jest wyraźnie podzielona na dwie strefy. Środek załamania i wzrost lub spadek cen najłatwiej dostrzec na granicy Polski i Niemiec. Pomijając Skandynawię podział ciągnie się w dół, gdzie na stronie wschodniej koszty są niższe od średniej, a na stronie zachodniej wyższe. Wspomniana Skandynawia nie dzieli się, ponieważ tam średnie koszty życia są wysokie. Z klasyfikacji wychylają się Hiszpania i Portugalia, czyli miejsca, które utrzymują się w granicach średniego utrzymania UE, albo poniżej.

Początek największej emigracji

Zgodnie z danymi GUS, w 2002 roku liczba Polskich emigrantów nie przekraczała 800 tys. osób, a większość z nich wyjeżdżała do państw europejskich.  Od 2004 roku, czyli momentu włączenia Polski do UE, liczba emigrantów zaczęła szybko rosnąć, żeby pod koniec 2007 roku wynieść 2.27 mln osób. Obecnie określa się, że na emigracji przebywa od 2 do 2.3 mln Polaków.